In De golven volgt Virginia Woolf een groep vrienden van hun jeugd tot middelbare leeftijd. We lezen over hun sociale activiteiten, individuele belevenissen en prestaties maar het belangrijkste, meest onderscheidende van de roman is de rijke, potische taal waarin hij is geschreven. Woolfs onnavolgbare stijl weerspiegelt het innerlijke leven, de gedachten en gevoelens van de personages, hun streven en sneven, hun triomf en spijt, hun eenzaamheid. En hun levensvragen. Misschien nog meer dan haar andere romans toont De golven de complexiteit van het leven op aarde. Kenners en critici beschouwen deze roman als het hoogtepunt van Woolfs experimenten met lyrische techniek. De golven bestaat uit innerlijke monologen van zes personages die betrekking hebben op strand en zee, van ochtend tot avond. De gevoelens en gedachten doen aan elkaar denken. Zo schept Woolf een volstrekt uniek universum: potisch en menselijk en van alle tijden.